Χωρίς Τίτλο....

Ξύπνησα και σήμερα...άλλη μια εξαντλητική και σινάμα ψυχοφθορα μέρα η χθεσινή.Όλα στραβά πήγαν..ξύπνησα αργά,κακόκεφα,έχασε και η ομάδα μου, μυρριάδες μυρρίαδων αρνητικές και εφιαλτικές σκέψεις περνούσαν από το μυαλό μου με αποκόρυφωμα το βράδυ,όντας ξαπλωμένος στο κρεβετάκι μου και ακούγοντας την αγαπημένη μου ραδιφωνική εκπομπή..το μοναδικό πράγμα που ακόμα δε μου έχει στερήσει κανείς...Εμ πάσει περιπτώσι, αρνητικές σκέψεις για όλα...φίλους ,γονείς,καθηγητές,συμμαθητές,γνωστούς και άγνωστους..όλοι στο ίδιο τσουβάλι..Μια περίοδος γεμάτη νεύρα και μιζέρια που απεγνωσμένα-μα μάλλον μάταια- προσπαθώ να βγω μέσα από το βούρκο με τα σκατά που ο ίδιος έβαλα τον εαυτό μου μέσα...Ευτυχώς που υπάρχούν 2-3 εκεί έξω και μου κρατάνε το κεφάλι καθαρό..Όπως σας έλεγα,όλα γύρω μου αλλάζουν αλλά ταυτόχρονα όλα παραμένουν ίδια,στάσιμα...όλα με πειράζουν,με εξοργίζουν..βλέπω κάθε μέρα τις ίδιες μίζερες και καταθλιπτικές φάτσες που με κάνουν να ξεράσω..αλλά όχι δεν το κάνω..μα τί κάνω;απλά υποκρίνομαι..αυτό είμαι,ένας μεγάλος υποκριτής...αυτό που για κάποιους αποτελεί προνόμιο και τρόπος ζωής,για μένα είναι η αιτία να σιχαθώ τον κόσμο..και εγώ τι κάνω..απλά υποκρίνομαι..ίσως τελικά γι αυτό να μισώ και να σιχαίνομαι τον ίδιο μου τον εαυτό...Είναι τόσα πολλά που θέλω να πω σ'αυτούς που βρίσκονται καθημερινά γύρω μου και σε όσους μέλεται να βρεθούν..είναι τόσοι πολλοί αυτοί που θέλω να βρίσω να βαρέσω ίσως και να βλάψω-αν και είμαι ανάξιος να βλάψω τον ίδιο μου τον εαυτό,πώς θα κάνω κακό σε κάποιον αλλο-,είναι τόσοι πολλοί όλοι αυτοί που έυχομαι να εξαφανίζονταν από γύρω μου...και τώρα αμέσως κιόλας..αλλά δεν κάνω τίποτα από όλα αυτά ..απλά συμβιβάζομαι,υποκρίνομαι..ίσως βέβαια να περιμένω την κατάλληλη στιγμή για να αντιδράσω...ίσως απλά να είμαι ένας μεγάλος δειλός,κι αυτό το δέχομαι....Κάποιοι θα πείτε πως απλά διανύω τη φάση της εφηβείας..κατα 99% αυτό συμβαίνει..το θέμα είναι πως αυτή τη στιγμή που σας τα λέω όλα αυτά ένας έφηβος εκεί έξω είμαι..δεν είμαι ούτε κάποιος φιλόσοφος,ούτε κάτι άλλο..παρά ένας υποκριτάκος της δεκάρας έφηβος....Τι να πω..πραγματικά είναι ελάχιστα αυτά που με κρατάνε όρθιο..ελπίζω να κρατήσουν ακόμα λίγο...Τουλάχιστον,μπορώ ακόμα και ελπίζω...ίσως κι εγω καταλήξω σαν και κάποιους απο εσάς που ξέχασαν τις παιδικές τους φιλοδοξίες και όνειρα και απλά συμβιβάστηκαν,υποκρίθηκαν...Πάντως τώρα χαίρομαι γι αυτό που είμαι,και δε θα αφήσω κανέναν να μου το στερήσει ....