Χωρίς Τίτλο II

Λοιπόν,εδώ είμαι και πάλι να σπαταλήσω λίγο από τον άχρηστο σας χρόνο...Ας ξεκινήσω λοιπόν.Αρχικά θα σας δώσω τον ορισμό του κυκλοθυμικου

κυκλοθυμικός,-ή,ό επίθ.(Κ -ή,-όν) ο σχετικός με την κυκλοθιμία,ο χαρακτηριστικός της κυκλοθυμίας: κυκλοθυμικές εκδηλώσεις ||(ως ουσ.) πρόσωπο που παρουσιάζει συμπτώματα κυκλοθυμίας __ επίρρ.κυκλοθιμικά

κυκλοθυμία: η περιοδική μετάπτωση απο τη μια ψυχική κατάσταση σε άλλη,αύξηση και ελάττωση του ψυχικού τόνου

(Μείζον Ελληνικό Λεξικό Τεγόπουλος -Φυτράκης σελ.630)

Τώρα είστε σε θέση να καταλάβετε τι εννοώ όταν σας πώς είμαι ένα κυκλοθιμικό άτομο.Λοιπόν...τα τελευταία 24ωρα-και όταν λέω τελευταία αναφέρομαι στους τελευταίους μήνες- πολλά συνέβησαν.Άλλα που με βοήθησαν να ανέβω και άλλα να γρεμοτσακιστώ.Άλλα που με ενίσχυσαν και άλλα μου κατάφαγαν σα σαράκια όλο μου το ψυχικό σθένος.

ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ #1: Τόσο στα σχολικά θρανία όσο και στην καθημερινή ζωή,διδάχθηκα την αρχαία τραγωδία.Τόσο τα κατα ποιόν όσο και τα κατα ποσόν μέρη...άσχετα αν τώρα τα εχω ξεχάσει...Τα βασικά όμως τα θυμάμαι..
~-Τελος Μέρους Α΄-~

Ωραία...όπως έλεγα πολλά συνέβησαν τον τελευταίο καιρό που μετέτρεψαν τη ζωή μου σε μια καθημερίνη αρχαία τραγωδία.Βασικά όλοι είμαστε ηθοποιοί στο θέατρο της καθημερινότητας..άλλοι πρωταγωνιστές και άλλοι κομπάρσοι...Ναι,όπως προείπα η ζωή μου μετατράπηκε σε μια αρχαία τραγωδία..Με μένα τον τραγικό ήρωα...Πέρασα από μύρριες δοκιμασίες,στιγμές τραγικής ειρωνίας,κομμούς κτλ κτλ...Μιλάμε για τραγωδία...ούτε για κωμμωδία ούτε για σατυρικό δράμα...

Έτσι λοιπόν,σε κάθε τραγωδία το μοναδικό στοιχείο που είναι ίδιο σε όλες είναι η κάθαρσις...Η διαδικασία κατα την οποία οι θεατές γινόντουσαν καλύτεροι και αγνότεροι άνθρωποι μέσα απά αισθήματα φόβου και δέους...

ΠΑΡΑΝΘΕΣΗ #2:Βασικά μόλις συνειδητοποίησα πως δεν υπάρχει λογικός ειρμός στην ανάρτηση αλλα βαριέμαι να τη διορθώσω τώρα..
~-Τέλος Μέρους Β'-~

Θέλω λοιπόν να καταλήξω,πως μέσα από την τραγωδία όντας ταυτόχρονα υποκριτής και θεατής έφτασα στο σημείο να εξαγνιστώ μέσα απο τις αμαρτίες μου και τα πάθη μου..

Έτσι λοιπόν μπορώ βέβαια τώρα να πώ 2 πράγματα:
α) Μέσα απο την τραγωδία της ζωής μου βίωσα κι εγω την κάθαρση
β)Σήμερα -κι ελπίζω να κρατήσει για λίγο καιρό-είμαι ένα γραμμάριο πιο χαρούμενος,από ότι ήμουν εχθές

Η συνταγή της γιαγιάς....

Όχι δεν πρόκειται για την πετυχημένη πλέον τοπική επιχείρηση...Δεν είναι τίποτα άλλο απο τη συνταγή για την κατασκευή του ωραιότερου κεικ στη γη..Ήταν κάτι από τα ωραιότερα πράγματα που μου συνέβησαν τις τελευταίες ημέρες και απλά ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας..Λοιπόν,ας σταματήσω την παπαρολογία και ας πάμε στο ζουμί της υπόθεσης...ή στην προκειμένη περίπτωση στη ζύμη της υπόθεσης...

Υλικά

2 φλυτζάνια ζάχαρη
4 αυγά
1 φλυτζάνι βούτυρο
1 φλυτζάνι γάλα
3 φλυτζάνια αλέυρι
1 πακέτο Baking Powder
Βανίλλια
Φλούδα λεμονιού/πορτοκαλιού ή ποτό

Εκτέλεση

Ανακατεύουμε πρώτα τη ζάζαρη με το βούτυρο και στη συνεχεια σιγά σιγά και τα υπόλοιπα υλικά. Προθερμένουμε το φούρνο για 30 λεπτά στους 250 oC και στη συνέχεια τοποθετούμε τη ζύμη στο φούρνο,κατεβάζωντας τη θερμοκρασία στους 180.Για 20 λεπτά έχουμε το διακόπτη γυρισμένο ώστε το κεικ να ψήνεται μονο απο κάτω ώστε να φουσκώσει...Στη συνέχεια ψήνουμε το κεικ για 1 ώρα κανονικα στους 180 οC. Αφήνεται το κεικ να κρυώσει και είναι έτοιμο να το απολαύσετε..

ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ

Χωρίς Τίτλο....

Ξύπνησα και σήμερα...άλλη μια εξαντλητική και σινάμα ψυχοφθορα μέρα η χθεσινή.Όλα στραβά πήγαν..ξύπνησα αργά,κακόκεφα,έχασε και η ομάδα μου, μυρριάδες μυρρίαδων αρνητικές και εφιαλτικές σκέψεις περνούσαν από το μυαλό μου με αποκόρυφωμα το βράδυ,όντας ξαπλωμένος στο κρεβετάκι μου και ακούγοντας την αγαπημένη μου ραδιφωνική εκπομπή..το μοναδικό πράγμα που ακόμα δε μου έχει στερήσει κανείς...Εμ πάσει περιπτώσι, αρνητικές σκέψεις για όλα...φίλους ,γονείς,καθηγητές,συμμαθητές,γνωστούς και άγνωστους..όλοι στο ίδιο τσουβάλι..Μια περίοδος γεμάτη νεύρα και μιζέρια που απεγνωσμένα-μα μάλλον μάταια- προσπαθώ να βγω μέσα από το βούρκο με τα σκατά που ο ίδιος έβαλα τον εαυτό μου μέσα...Ευτυχώς που υπάρχούν 2-3 εκεί έξω και μου κρατάνε το κεφάλι καθαρό..Όπως σας έλεγα,όλα γύρω μου αλλάζουν αλλά ταυτόχρονα όλα παραμένουν ίδια,στάσιμα...όλα με πειράζουν,με εξοργίζουν..βλέπω κάθε μέρα τις ίδιες μίζερες και καταθλιπτικές φάτσες που με κάνουν να ξεράσω..αλλά όχι δεν το κάνω..μα τί κάνω;απλά υποκρίνομαι..αυτό είμαι,ένας μεγάλος υποκριτής...αυτό που για κάποιους αποτελεί προνόμιο και τρόπος ζωής,για μένα είναι η αιτία να σιχαθώ τον κόσμο..και εγώ τι κάνω..απλά υποκρίνομαι..ίσως τελικά γι αυτό να μισώ και να σιχαίνομαι τον ίδιο μου τον εαυτό...Είναι τόσα πολλά που θέλω να πω σ'αυτούς που βρίσκονται καθημερινά γύρω μου και σε όσους μέλεται να βρεθούν..είναι τόσοι πολλοί αυτοί που θέλω να βρίσω να βαρέσω ίσως και να βλάψω-αν και είμαι ανάξιος να βλάψω τον ίδιο μου τον εαυτό,πώς θα κάνω κακό σε κάποιον αλλο-,είναι τόσοι πολλοί όλοι αυτοί που έυχομαι να εξαφανίζονταν από γύρω μου...και τώρα αμέσως κιόλας..αλλά δεν κάνω τίποτα από όλα αυτά ..απλά συμβιβάζομαι,υποκρίνομαι..ίσως βέβαια να περιμένω την κατάλληλη στιγμή για να αντιδράσω...ίσως απλά να είμαι ένας μεγάλος δειλός,κι αυτό το δέχομαι....Κάποιοι θα πείτε πως απλά διανύω τη φάση της εφηβείας..κατα 99% αυτό συμβαίνει..το θέμα είναι πως αυτή τη στιγμή που σας τα λέω όλα αυτά ένας έφηβος εκεί έξω είμαι..δεν είμαι ούτε κάποιος φιλόσοφος,ούτε κάτι άλλο..παρά ένας υποκριτάκος της δεκάρας έφηβος....Τι να πω..πραγματικά είναι ελάχιστα αυτά που με κρατάνε όρθιο..ελπίζω να κρατήσουν ακόμα λίγο...Τουλάχιστον,μπορώ ακόμα και ελπίζω...ίσως κι εγω καταλήξω σαν και κάποιους απο εσάς που ξέχασαν τις παιδικές τους φιλοδοξίες και όνειρα και απλά συμβιβάστηκαν,υποκρίθηκαν...Πάντως τώρα χαίρομαι γι αυτό που είμαι,και δε θα αφήσω κανέναν να μου το στερήσει ....

Ο γάμος της Καννά,τώρα και στη Νάουσα...

Όλοι γνωρίζουμε τι συνέβη στο γάμο της Καννά.Εμ πάσει περιπτώσι,για όσους δε γνωρίζουν,ήταν τότε που ο Ιησούς καθόμενος σε ένα γάμο μετέτρεψε το ύδωρ σε οίνο,έχοντας αναλωθεί όλη η ποσότητα οίνου.Κάτι τέτοιο συνέβη σήμερα και στη Νάουσα..Μπορεί όχι με θεία παρέμβαση.Μπορεί όχι σε γάμο... αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας.Και ναι, είναι γεγονός στη Νάουσα έγινε και αυτό..το νερό μετετράπει σε ερυθρό οίνο( VAENI NAOUSSA για την ακρίβεια).
Οκ..Ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή..Η Νάουσα,μια πόλη στους πρόποδες του όρους Βέρμιον,μια πόλη 25.000 κατοίκων, φημίζεται για το παραδοσιακό καρναβάλι της(βλ. Γεννίτσαροι & Μπούλες),τις κουβέρτες ποιότητος που παράγει,τα ροδάκινα και γενικότερα τα αγροτικά προΐντα της και το κόκκινο κρασί της ...Και όπως κάθε μικρή πόλη,έτσι και η Νάουσα,διθέτει μια κεντρική πλατεία με παγκάκια και..ναι.. και συντριβάνι...Έτσι λοιπόν,φέτος η δημοτική αρχή είπε να πρωτοτυπήσει..Στα πλαίσια της ανάπτυξης του τουρισμού της πόλης,οι περισσότεροι στηρίζονται στην παραδοση του καρναβαλιού της Νάουσας..καθώς τότε αναβιώνει ένα έθιμο που έχει τις ρίζες του απο τα χρόνια της Τουρκοκρατίας-βέβαια τότε δεν ήταν παράδοση,ήταν τρόπος ζωής,καθώς με πρόσχημα το γλέντι κάποιου γάμου,έβγαιναν ανταρτες ντυμένοι Γιεννίτσαροι και πολεμούσαν τον Τούρκο αντίπαλο- και ένα έθιμο που ξαφνικά άρχισαν να διεκδικούν και άλλες πόλεις (βλ. Θεσ/νικη).
Ξέφυγα λίγο αλλά δεν πειράζει..τι έλεγα..αν ναι, έτσι λοιπόν στα πλαίσια της τουριστικής ανάπτυξης αυτής, αντικατέστησαν το νερό του συντριβανιού με τοπικό οίνο..οκ το δέχομαι.είναι πρωτυπη ιδέα για το κατεστημένο της πόλης, αλλά ρε παιδιά (στους αρμόδιους αναφέρομαι) κάνετε που το κάνετε..κάντε σωστά... Να φανταστείτε, το συντριβανι αυτό,καθαρίζεται μια φορά το χρόνο,αποτελεί αναψυκτήριο για αδέσποτα( σκυλιά και ανθρώπους) και έχει μαζεμένη μέσα τη βρώμα του κόσμου..Που θέλω να καταλήξω..?(καλή ερώτηση)...Πέρα απο τη αφόρίτη δυσοσμία που προέκυψε απο το ξινισμένο κρασί,αυτό το κρασί -υποτίθεται πως- προόριζεται για τους τουρίστες που θέλουν να δοκιμάσουν από το τοπικό αυτό αριστούργημα...και τι καλύτερος τρόπος από το να δοκμάσουν επι τόπου,παίρνοντας με ποτηράκι μέσα απο το συντριβάνι...ο χριστός και η μάνα του δηλαδή..τι να πώ..πλέον δεν ξέρω τι άλλο μπορώ να περιμένω από αυτήν την πόλη...

ΥΓ 1) και μετά μας πειράζει όταν μας λένε χωριάτες..
ΥΓ 2)φωτογραφίες όσο νούπο...
ΥΓ 3)η φώτο είναι απο το αρχείο της mindhuntress

ΔΕΗ: Δεν Έχουμε Ηλεκτρισμό

Συνεχείς είναι τις τελευταίες εβδομάδες οι διακοπές ηλεκτρικού ρεύματος.Για τους πολίτες αρμόδια είναι η Κυβέρνηση-η ανάξια Κυβέρνηση , η οποία ακολουθεί για ακόμα μια φορά την γνωστή τακτική της. Αρνείται να συζητήσει με τους απεργούς και να δώσει λύση μέχρι να αγανακτήσουν οι όλοι και να κατηγορούν τους απεργούς. Η ίδια τακτική πέτυχε και με την απεργία των δασκάλων και των εκπαιδευτικών, οπότε σύμφωνα με την αποκτηθείσα εμπειρία θα συμβεί το ίδιο.
Όπως κάθε φορά επικρατεί μια σύγχυση γύρω από το όλο ζήτημα,θύμα του οποίου για ακόμη μια φορά είναι ο απλός λαός.Πέρα από τις υλικές φθορές που προκαλούνται από τη συνεχή αστάθεια της τάσης του ρεύματος,πέρα απο την αλοίωση τροφίμων και ουσιών τα οποία διατηρούνται σε ψυγεία και καταψύκτες,που προκαλείται από τις διακοπές αυτές δεν είναι λίγοι οι άνθρωποι του μεροκάματου,οι οποίοι στηρίζονται κατεξοχήν στη χρήση ηλ. ρεύματος,κι όλα αυτά σε μια κοινωνία που ήδη μαστίζεται από τόσα άλλα..
Ωστώσο,όπως κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις,έτσι και το πρόβλημα αυτό που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε τώρα έχει και μια άλλη πλευρα.Τη θετική πλευρά..Πότε ήταν η τελευταία φορά που έκατσε μια οικογένεια μαζί για να συζήτησει?Πότε ήταν η τελευταία φορά που χαρήκαμε απλές χαρές της ζωής (όπως το συναίσθημα,το δημιουργικό παιχνίδι,η επφή με το συνάνθρωπο,η ένωση με τη φύση),χαρές που στερούμασταν ή αποφεύγαμε,παρουσία ηλεκρισμού?Γι αυτό λοιπόν,ας ξεκολλήσουμε από την αντίληψη πώς το ηλεκρικό ρεύμα είναι το παν σήμερα και δε μπορούμε χωρίς αυτό,και ας δούμε τα πράγματα με θετικότερη ματιά..Άλλωστε και συνιθισμένοι στα προβλήματα είμαστε οι Έλληνες,και απο αυτά δεν πρόκειται ποτέ να απαλλαγούμε και στο κάτω κάτω δεν θα είναι και μόνιμες και οι διακοπές αυτές.Γι αυτό λοιπόν ας το χαρούμε....

Ένας πρίγκηπας μετράει τα άστρα...

Ήταν δεν ήταν 4 χρονών εκείνο το χρυσόμαλλο αγόρι,όταν αντίκρισε για πρώτη φορά το νυχτερινό ουράνιο θόλο...Ήταν μια νύχτα του Ιουλίου,με το δροσερό καλοκαιρινό αεράκι να φυσάει και να δροσίζει το ιδρωμένο-από το παιχνίδι-πρόσωπο του αγοριού,με τα τζιτζίκια να έχουν παραδοθεί στο κάλεσμα της φύσης προβαίνοντας στο ακόπιαστο τιτίβισμα τους,με τις πυγολαμπίδες να ανασβοσβήνουν χαρίζοντας έναν τόνο μαγείας στη νυχτα,με το θρόϊσμα των φύλλων σε συνδυασμό με τις κραυγές της γριάς κουκουβάγιας που τόσο εμαρμονισμένα άπλωναν ένα πέπλο μυστηρίου εκείνη τη νύχτα.Το μεγαλείο της φύσης ήταν τοσο φανερό που δε σου επέτρεπαι να μην υποταχθείς σε αυτήν..
Εκείνη τη νύχτα λοιπόν, ξεκίνησαν όλα...Ήταν η φύση του ανθρώπου να κοιτάει ψηλά,ήταν η παιδική περιέργεια που ωθεί το παιδί να θέλει να ξέρει το "γιατί" για κάθε τι γύρω του,ή απλά ήταν η μούσα της φύσης που καλούσε τον άνθρωπο να ενωθεί μαζί της?Όποια και και να ήταν η αιτία, το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο..Εκείνο το βράδυ, το παιδί ερωτεύθηκε τη νύχτα.Ήθελε να μάθει τα πάντα για κάθε τι που αντίκριζε εκείνο το βράδυ στον ουρανό.Για κάθε αστέρι,για κάθε αστερισμό.Πίσω απο κάθε ερμηνεία,περίμενε ένα γιατί.Πίσω απο κάθε γιατί κρυβόταν ένα όνειρο..
Τώρα, 14 χρόνια μετά,αυτό το παιδί ακόμα αντικρίζει τον νυχτερινό ουράνο,έχοντας τώρα στο νου του άλλα "γιατί".Αυτό το παιδί,ακόμα προσδωκεί καρτερικά την επιγαμιά του με τη φύση..Αυτο το παιδί ακόμα ονειρέυεται...Κι ονειρεύεται,όχι επειδή είναι ακόμα παιδί,αλλά επειδή είναι ωραίο να ονειρέυεται...