Ένας πρίγκηπας μετράει τα άστρα...

Ήταν δεν ήταν 4 χρονών εκείνο το χρυσόμαλλο αγόρι,όταν αντίκρισε για πρώτη φορά το νυχτερινό ουράνιο θόλο...Ήταν μια νύχτα του Ιουλίου,με το δροσερό καλοκαιρινό αεράκι να φυσάει και να δροσίζει το ιδρωμένο-από το παιχνίδι-πρόσωπο του αγοριού,με τα τζιτζίκια να έχουν παραδοθεί στο κάλεσμα της φύσης προβαίνοντας στο ακόπιαστο τιτίβισμα τους,με τις πυγολαμπίδες να ανασβοσβήνουν χαρίζοντας έναν τόνο μαγείας στη νυχτα,με το θρόϊσμα των φύλλων σε συνδυασμό με τις κραυγές της γριάς κουκουβάγιας που τόσο εμαρμονισμένα άπλωναν ένα πέπλο μυστηρίου εκείνη τη νύχτα.Το μεγαλείο της φύσης ήταν τοσο φανερό που δε σου επέτρεπαι να μην υποταχθείς σε αυτήν..
Εκείνη τη νύχτα λοιπόν, ξεκίνησαν όλα...Ήταν η φύση του ανθρώπου να κοιτάει ψηλά,ήταν η παιδική περιέργεια που ωθεί το παιδί να θέλει να ξέρει το "γιατί" για κάθε τι γύρω του,ή απλά ήταν η μούσα της φύσης που καλούσε τον άνθρωπο να ενωθεί μαζί της?Όποια και και να ήταν η αιτία, το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο..Εκείνο το βράδυ, το παιδί ερωτεύθηκε τη νύχτα.Ήθελε να μάθει τα πάντα για κάθε τι που αντίκριζε εκείνο το βράδυ στον ουρανό.Για κάθε αστέρι,για κάθε αστερισμό.Πίσω απο κάθε ερμηνεία,περίμενε ένα γιατί.Πίσω απο κάθε γιατί κρυβόταν ένα όνειρο..
Τώρα, 14 χρόνια μετά,αυτό το παιδί ακόμα αντικρίζει τον νυχτερινό ουράνο,έχοντας τώρα στο νου του άλλα "γιατί".Αυτό το παιδί,ακόμα προσδωκεί καρτερικά την επιγαμιά του με τη φύση..Αυτο το παιδί ακόμα ονειρέυεται...Κι ονειρεύεται,όχι επειδή είναι ακόμα παιδί,αλλά επειδή είναι ωραίο να ονειρέυεται...